مي ايستم،
به ممتدترين نگاه تو خيره ميشوم،
خود را به امتداد نگاهت مي آويزم،
پلک بر هم ميزني، از چشمت مي افتم.
ميگويي دلت را بگير از من،
نگاهت را نيز،
آنگاه در آخرين سقوطم،
گوشه چشمت،
يک مژه براي رهايي به من قرض ميدهد،
و من تا اوج نگاه تو بالا ميروم،
و باز تا سقوطي ديگر پشت پلکت به انتظار ميمانم،
"مهربانم، چه کسي تو را از مهربان بودن با من مايوس ميکند؟